Tradycja Buddyzmu Tybetańskiego



	Tradycja Buddyzmu Tybetańskiego - Ningma


	Ningmapa posiada najdłuższą tradycję przekazu spośród wszystkich czterech szkół buddyzmu tybetańskiego. Odzwierciedla to sama nazwa "Ningma" (rnying ma), co dosłownie znaczy "Stara Szkoła".

Ningmapa opiera się przede wszystkim na starych tłumaczeniach, zwłaszcza gdy chodzi o teksty tantryczne, których powstanie wiąże się z pierwszymi buddystami za czasów króla Trisong Detsena.

Zgodnie z historią linii Ningmapy, pierwszym nauczycielem doktryn, które później powiązane zostały z Ningmapą, był Smantabhadra (Kuntu Zangpo), "pierwotny budda", będący ucieleśnieniem ciała prawdy wszystkich buddów.

Szkoła Ningmapy uważa również, że wiele z jej nauk i praktyk zostało zapoczątkowane przez Wadżradharę (który jest

emanacją Smantabhadry) oraz buddów pięciu rodzin. Są to ciała doskonałej radości, a ich nauki są przystosowane do zdolności poznawczych bardzo zaawansowanych praktykujących.

Oprócz tych wielkich postaci linia ta posiada również szczególnych ludzkich nauczycieli, z których najważniejszym był Padmasambhawa, jogin tantryczny. Przybył on z północnych Indii i odegrał kluczową rolę we wprowadzeniu buddyzmu do Tybetu. Zpowodu silnych związków tak z Padmasambhawą, jak i innymi wybitnymi dawnymi nauczycielami (Wimalamitrą, Wajroczaną, Śantaraksitą) ningmapowie uważają, że ich linia prezentuje najbardziej autentyczne i kompletne nauki pierwszych mistrzów, którzy przenieśli buddyzm do Tybetu.

Początki linii tłumaczeń ningmapów wywodzą się z klasztoru w Samje, pierwszego klasztornego centrum w Tybecie. Zgodnie z tradycyjnym przekazem zgromadziło się tam ponad stu uczonych i tłumaczy, by wspólnie dokonać przekładu sutr i tantr.

Ningmapa posiada własną klasyfikację nauk na dziewięć pojazdów (t'eg pa, jana). Pierwsze trzy to powszechnie uznawane pojazdy słuchaczy, samotnie przebudzonych oraz bodhisattwów. Następne trzy związane są z zewnętrznymi tantrami: tantrą działania, tantrą dokonania i tantrą jogi. Ostatnie trzy pojazdy to tantry wewnętrzne:mahajoga, anujoga i atijoga (dzogczen)

Duchowa ścieżka dziewięciu pojazdów podzielona została na


	cztery kategorie: (1) ciągłości postawy (gżi rgjud); (2) ciągłości ścieżki (lam rgyud); (3) ciągłości owocu (bras bu rgyud); (4) ciągłości metody (t´abs rgyud)


	Podstawa odnosi się do Samantabhadry, pierwotnie oświeconego ciała prawdy, które nie ma początku, nie ma końca i jest doskonale wolne od jakichkolwiek błędów. Podstawa to również właściwy pogląd (lta ba), który posiada trzy aspekty: (1)esencji; (2)natury;(3) współczucia.

Ciągłość ścieżki to określenie praktyk, które eliminują splamienia poprzez nagromadzenia zasługi i mądrości. Stanowią one antidotum na zaciemnienia i przeszkody niewiedzy. Pod tym terminem rozumiane są również wszystkie nauki i praktyki mahajany, które wspólnie tworzą niezliczoną ilość ścieżek do oświecenia.

Ciągłość owocu odnosi się do jedenastego poziomu, osiągnięcia oświecenia po ukończeniu treningu bodhisattwy. Ciągłość metody natomiast określa zdolność oświeconych istot do nieustannej i owocnej pracy dla pożytku wszystkich istot. Oświecony umysł buddy jest w stanie dostrzegać źródła problemów praktykujących, nie jast zaciemniony uprzedzeniami czy powziętymi z góry przeświadczeniami. Umożliwia to buddzie określenie najskuteczniejszych metod dla poszczególnych jednostek i nauczanie każdej z nich stosownie do jej potrzeb.

Tantryczne doktryny i praktyki ningmapów nauczane są poprzez dwa zasadnicze typy linii przekazu:(1) kama (bka´ma); (2) terma (gter ma)

Pierwszy to nieprzerwana i trwająca po dziś dzień linia przekazu instrukcji pochodzących od Buddy i jego uczniów. Przekazuje się je z mistrza na ucznia. Linia kamy dzieli się na: sutry, tantry i przekaz umysłu

Odpowiadają one anujodze, mahajodze i atijodze.

Natomiast nauki termy to teksty, instrukcje, wizerunki itd. ukryte w przeszłości przez mistrzów, którzy przewidzieli potrzeby istot przyszłych czasów.

Spośród trzech wewnętrznych tantr (mahajogi, anujogi i atijogi) atijoga (dzogczen) uważana jest za najwyższą naukę. Hierarchia tych trzech opiera się na rosnącej głębi i subtelności nauk oraz praktyk, począwszy od wizualizacji, poprzez wgląd w naturę rzeczywistości, a skończywszy na jedności zjawisk i pustki. Mahajoga jest przede wszystkim ukierunkowana na doświadczenia wizyjne, podczas gdy anujoga koncentruje się na poznawczych implikacjach takiego doświadczenia. W mahajodze realizuje się wszystkie zjawiska jako emanacje umysłu, który jest nierozerwalną jednością zjawisk i pustki.W anujodze wszystkie myśli i formy odbierane są jako puste w swej naturze, a pustkę tę identyfikuje się z Samantabhadri, partnerką Samantabhadry, która jest ucieleśnieniem ciała prawdy. Zjawiska identyfikowane są z Samantabhadrą, a adepci anujogi próbują utrzymać zrozumienie, że wszystkie zjawiska mają naturę ciała prawdy. Medytujący stara się doświadczyć jedności zjawisk i pustki i zrozumieć, że wszelkie zjawiska powstają z tego połączenia, ale nie w oparciu o związek przyczynowo skutkowy.

Dzogczen jest kulminacją tego wglądu, a pogląd tego systemu bazuje na zrozumieniu, że zjawiska i pustka są nieoddzielne i wzajemnie się przenikają. W praktyce tej cel staje się ścieżką i adept stara się bezpośrednio badać podstawową naturę umysłu, bez potrzeby odwoływania się do wizerunków czy wizualizacji. Tantra wielkiego naturalnego powstawania świadomości głosi, że systemy opierające się na wizerunkach czy wizualizacjach są niższe wobec dzogczen, który pracuje bezpośrednio z samym umysłem.


	*Webmaster: Namgyal*